Op de springplank
naar het succes
,,Wat doe je, oma?''
De vraag komt van mijn kleinzoon.
Hij is vijf.
,,Ik zing, lieverd'' leg ik uit.
,,Waarom, oma?''
,,Oma heeft vandaag een optreden, lieverd!''
,,Een optreden, oma. Wat is dat?''
,,Dan ga ik zingen voor andere mensen, lieverd.''
,,Waarom, oma.''
,,Omdat ik denk dat dat leuk is.''
,,Waarom denk je dat, oma.''
,,Zou jij niet even beneden willen kijken waar opa is?''

Binnen drie seconden is hij terug.
,,Mag ik mee als je gaat optreden, oma?''
,,Ja, dat mag, lieverd. Maar dan moet je wel lang stilzitten en luisteren.''
,,Krijg ik dan een ijsje?''
,,Maar je hebt gisteren toch ook al een ijsje gehad?''
,,Ja, maar dat ijsje lustte ik eigenlijk niet.''
,,Niet? Je hebt hem helemaal opgegeten!''
,,Ja, maar ik wilde eigenlijk een ander ijsje!''
,,Weet je wat, als jij nu eventjes een poosje stil bent en luistert als ik moet oefenen, dan krijg jij vanmiddag nog een ijsje. Goed?''

,,Waarom moet je oefenen, oma?''
,,Omdat ik een beginner ben en nog nooit solo heb gezongen.''
,,Waarom ben je een beginner, oma.''
,,Omdat ik eerder in mijn leven niet het idee heb gehad om solo te gaan zingen, lieverdje.''
,,Solo? Wat is dat, oma?''
,,Dat is als je in je eentje zingt.''
,,In je eentje? In je eentje? Wat is dat nou weer, in je eentje!''
,,Ik geloof dat ik nu toch opa hoor! Ja, hoor maar, hij roept je!''



,,Opa, kun jij je even met je kleinzoon bemoeien?'' roep ik naar beneden.
Typisch en verrassend, denk ik ineens, dat je elkaar opa en oma gaat noemen zodra je kleinkinderen hebt!
,,Ik moet oefenen'' gil ik erachter aan. ,,Straks sta ik achter die microfoon en ik wil niet de mist in gaan!''

Ik heb, ter verhoging van mijn sterallures, kunstnagels opgeplakt.
Ik weet ook niet waarom.
Niemand zal het opvallen, maar voor mezelf betekent het een steun.
Noem het bijgeloof.
Handig is het niet.
Ik krijg met die veel te lange nagels mijn lenzen niet in.
Met een bril zingen lijkt me uitgesloten.
Ik krijg ter plekke Nana Mouskouri-visioenen.

Dus toch maar doorgemodderd tot die lenzen op de goede plek zaten.
En nu heb ik traanogen.
En het wit is bloeddoorlopen!
Oh hemel!
Hoe krijg ik dat nou weer zo snel weg!
Talkpoeder?

Ik trek mijn zitlaarsen aan.
Dat zijn laarsen waarop ik niet kan lopen maar waarmee ik wel (mooi) kan zitten.
En ook staan.
Hoop ik dan maar.
Als ik naar voren klap, dan weet iedereen bij deze hoe dat dan gekomen is.

Achteraf denk ik dat het niemand is opgevallen dat ik die laarsen droeg.
Zonde eigenlijk.

Waar ik bang voor was, gebeurde niet.
Ik raakte niet mijn tekst kwijt, ik zong niet uit de maat en ik zong niet ongenadig achter mijn eigen adem aan.
Als een vis op het droge.
Bobbobbob.

Sterker nog: ik heb er al mijn gevoel in kunnen leggen:

Missie geslaagd, zou je zeggen.
En dat zeg ik dan ook.
Straks hoor ik van mijn leraar wel wat er allemaal fout ging.

Hoe dan ook: zo'n leerlingenoptreden is geweldig.
Iedereen zet zijn/haar beste beentje voor.
En trilt van de zenuwen.
Want allemaal familie in de zaal.
Van mij ook.
Plus leden van mijn persoonsgebonden eigen fanclub.
Pfffftttt.

,,Jij zingt dat lied van die Verdronken Vlinder zo mooi, dat mag je wel op mijn begrafenis komen zingen!''
,,Maar dan ben je dood!!'' riep ik onthutst.
,,Dan kun je me niet meer horen!''
,,Maar mijn familie wel en dat zou ik prachtig vinden!
Echt!''

Mijn eerste boeking is dus al binnen.
Alleen over de datum bestaat nog geen zekerheid.
Nu maar gauw op zoek naar een manager, die er brood in ziet om mijn eerste cd te verkopen!

---