Mijn man gaat op vakantie. Hij gaat skiën. In Zwitserland. Hij gaat met een vriend en ze gaan met het vliegtuig. Ik heb er zojuist kennis van genomen.  Of ik blij ben? Natuurlijk ben ik blij. Vakantie is iets voor heren. Dat heb ik mijn hele leven al gedacht en dat blijkt nu te kloppen.
Heren komen nooit iets te kort op vakantie. Als ik vergeten ben de pyjama van mijn man in te pakken, dan slaapt hij zonder pyjama. En als ik zijn zwembroek vergeten ben, dan zwemt hij in zijn onderbroek. Makkelijk zat.
Bij vrouwen gaat dat toch anders.
Als ik halverwege de heenreis tot de ontdekking kom dat ik de verkeerde kleur lippenstift bij me heb, dan moeten we terug.
,,We gaan niet naar een achterlijk land'' pleegt mijn man dan te zeggen ,,dus je koopt maar een lippenstift zodra we aangekomen zijn op de plaats van bestemming.''
Mijn reis is dan al verpest en die hele vakantie hoeft ook niet meer.
Vakantiehuisjes vallen altijd tegen en hotelkamers vind ik per definitie horrorplekken. Als ik onder de douche wil, moet ik eerst in bad stappen en dat vind ik al een crime. Eenmaal geinstalleerd kom ik dan in mijn nakie tot de ontdekking dat de knop om de kraan naar de douche te draaien vastgeroest zit.
En op mijn geschreeuw om hulp komt dan nooit antwoord want mijn man is net even kijken of zijn auto goed staat.
Juist op het moment dat ik me in arre moede weer heb aangekleed stapt hij weer binnen: ,,Oh kijk, dat doe je zo.''
Afgelopen weekend waren we in Heerlen. De entree van het hotel was best mooi. Ik had daar wel willen blijven. Eenmaal op zoek naar onze kamer slaat de schrik me al om het hart. ,,Het lijkt net een bejaardentehuis'' fluister ik tegen de rug van mijn man. Hij stapt dapper al die gangen door terwijl ik er moedeloos achteraan sjok.
En dan komt het moment waarop hij de kamerdeur opengooit en ik door de grond zak: niet hier!!! Kunnen we  nog weg?
Zo'n twintig jaar geleden zal deze kamer 'chique' zijn bevonden, nu hik ik aan tegen het donkerrode behang, de dikke gordijnen uit het jaar nul, het sombere meubilair en het veel te platte kussen op het bed.
,,Prima kamer toch?'' vraagt mijn man zonder dat het een echte vraag is. ,,Wel ja'' roep ik dapper en gooi meteen de vitrage open.
We kijken uit op een graslandje zonder zon, maar het zwembad is lekker en het ontbijt is dat ook. 
Godzijdank hebben we heerlijke vrienden in Heerlen waarmee we fantastische dagen beleven. We lopen een stuk langs het Geuldal.

Het is prachtig.
En we gaan naar Vaals, waar mijn ouders een souvenirsstand hadden.
Ik heb er als jong meisje vele zomers doorgebracht.
Het huisje waar we sliepen stond er nog.

Er liggen heerlijke herinneringen daar en ik mijmer op het terras van de Wilhelminatoren over mijn jeugd.
Mijn man maakt een eind verderop foto's van onze vrienden.
Ondertussen raak ik in gesprek met een andere terraszitter, een aardige vent, een jaar of 45, zonnebril, glad koppie, motorjack.
Als man en vrienden terugkomen hebben mijn gesprekspartner en ik net afscheid van elkaar genomen.
,,Wat moest die man'' vraagt mijn man.
,,HIj vond me wel leuk'' vertel ik.
,,Hij heeft een cabrio en is rondjes aan het rijden door het Limburgse landschap. Hij vroeg of ik met hem mee wilde.
Hij wacht op de parkeerplaats een kwartier op me. Als ik er dan nog niet ben rijdt hij weg.''
Mijn vrienden kijken me verschrikt aan.
,,Echt? En?''
Ik lach naar mijn man.
,,Lieverd, ik slaap vannacht met jou in die rode naargeestige kamer.
We doen gewoon vroeg het licht uit.''