jookschrijft

A lazy sunday afternoon

,,Niet achterom kijken'' sis ik mijn vriendin in haar oor.
,,Achter je zit een man die bij zijn vrouw de haren uit haar kin trekt!''
Mijn vriendin draait zich onmiddellijk om en kijkt in de goede richting.
,,Ze heeft jouw truitje aan!'' zegt ze nuchter.
Ik ga dood.

Het is 14 februari 2010, Valentijnsdag.
Valentijn!
Ik heb er niks mee.
Zó Amerikaans.
Zó jaren 90.

Alhoewel.
Het is niet helemaal waar wat ik zeg.
Ooit kreeg ik daags voor Valentijnsdag een kaart met een roos.
Ik heb nooit geweten van wie die kaart afkomstig was.
Dat gaf mij de ruimte om te dromen.
Wekenlang hing er een zweem van gelukzaligheid om me heen.
Alleen de gedachte al aan een mogelijke minnaar gaf me vleugels.
Verliefdheid vitaliseert, zo liet een vriend van mij onlangs weten.
Ik heb me er destijds wekenlang in rondgewenteld als een schnitsel in de paneermeel.

Dat truitje, dat ik godzijgeprezen op dat moment niet droeg, heb ik bij thuiskomst meteen weggegooid.
Er poetslappen van knippen vond ik nog teveel eer.
,,Die vrouw is niet goed''
stelt mijn vriendin nuchter vast.
,,Ze heeft uitgroei.
Ik zie het grijs tussen het vale bruin door schemeren.
Geen make-upje op, niks.
Stomme bril.
Haren op haar kin horen daar gewoon bij.
Vind je het gek dat zo'n man op de details gaat letten!''

Met een glas wijn in de hand maken we ons op voor een voorstelling van Erik van Muiswinkel.
Ik heb mijn vriendin uitgenodigd.
Het is Valentijnsdag en we kunnen beiden wel een opkikker gebruiken.
Bij wijze van entree-bewijs krijgen we allebei een stempel op onze hand gedrukt.
Dat maakt jong.
Zo voelt dat echt.
Bij mij nog meer dan bij haar.

Koekenbier is voor de gelegenheid omgebouwd tot theaterzaal.
Koekenbier.
Vroeger een gerenommeerd etablissement van oude chique, pluche tafelkleedjes en de asbak op tafel.
Tegenwoordig gaat de uitgaansgelegenheid door het leven als eigentijds grand café en is het interieur ontdaan van alle overbodige oubolligheid van weleer.
Gekozen is voor een vloer van hout, tafels van hout, stoeltjes van hout. De bediening draagt een naveltruitje, de muziek is alom aanwezig, de verlichting is geminimaliseerd en de sfeer is er één die bij niets anders past dan bij een eetcafé.
'Eten en Drinken' heet dat tegenwoordig.

Erik van Muiswinkel wordt begeleid door zijn band.
Een stevige beat met jankende gitaren en scheurende saxofoons.
Het gaat over de dood.
Over de teloorgang, over ouder worden, over het einde.
Dode liedschrijvers komen tot leven:
Cornelis Vreeswijk, Willem Wilmink, Drs P.
Die laatste leeft nog.
Van hem, verschenen onder zijn minder bekende pseudoniem Drs S, wordt een licht erotisch verhaal voorgelezen door Erik van Muiswinkel.
Het gaat over een slager die op zijn vrije dag spreekuur houdt boven de winkel waar hij
moeder de vrouw op doordeweekse dagen placht te plezieren met een ons rookvlees en een stukje osseworst.
Op die ene vrije dag in de week is hij plots de gyneacoloog die lichamelijk onderzoek pleegt omdat moeder de vrouw met haar boodschappentas vol prei en sinaasappelen het idee heeft dat ze zwanger is.
,,Zo zo mevrouwtje. Sinds wanneer bent u zwanger?''
,,Sinds gisteren, dokter!''
,,Kleed u zich maar even uit. Dan zullen we een kijkje nemen.''

Als we aansluitend dineren in grand café Koekenbier zit ze aan een tafeltje vlakbij ons, de mevrouw met die haren uit haar kin en met MIJN truitje aan.
Ik vraag me af hoe ik het ooit in mijn hoofd heb gehaald dat truitje te kopen.
Het maakt een mens lelijk.
Dat zie ik nu zelf ook wel.

Mijn vriendin ziet hoe ik worstel.
,,Jij draagt dat truitje heel anders'' bemoedigt ze.
,,Het gaat uiteindelijk om de persoonlijkheid die je in zo'n truitje stopt.
En daar is bij jou echt niet mis mee!''