jookschrijft

Stap nou maar uit.
Zeiden ze.
Maak een foto.
En geniet.
Mijn hart ging tekeer.
Geen tel aan gedacht dat ik vandaag in de Jordaan zou belanden.
En het wás al zo'n fantastische dag!!
De Jordaan.
MIJN Jordaan.
Of in ieder geval de Jordaan zoals IK hem beleef.
Jordaan is smalle straatjes, humor, kroegjes, eenvoud, terrasjes op de rand van de stoep, bruggen, sfeer, grachten, amicale ontmoetingen, gastvrijheid, 'doe maar gewoon'.

De Jordaan is Tante Leen, Manke Nelis (zonder been, vandaar mank), Johnny Jordaan en Willy Alberti.

Die snik, zo gewoon voor rasechte Jordanesen, zat al in mijn keel zonder dat iemand me daar les in hoefde te geven.
Sommige dingen hoef je niet te leren.
Gewoon omdat ze niet aan te leren zijn!

Mijn gezelschap vond mijn verheerlijking wel een beetje gênant.
Geloof ik.
En dat maakte het allemaal nog veel leuker.
Want toen ze eenmaal doorhadden wat de Jordaan voor mij betekent kende de sensatie geen grenzen meer:

Een borrel bij Café Rooie Nelis!

Euforisch werd ik ervan en ik kreeg wilde verhuisneigingen.
Die dan weer niet helemaal werden geapprecieerd door het mij omringende gezelschap.
Een mens moet zijn grenzen kennen.
Vinden zij.
Maar in de Jordaan, waar de zon schijnt op het bladgoud van de Westertoren en op het Homomonument waar het zo heerlijk toeven is.....

daar, juist op die plekken, is het toch niet zo gek dat je ......
Nou ja, het zal wel weer overgaan!
Mokum.
Anne Frank.

Vijf oorlogsjaren van tirannie, angst, onmondigheid en dictatuur.
Een heel volk monddood gemaakt.
Zo gaat dat dus.
Ik zal me er tot mijn laatste snik tegen verzetten.
Juist daarom raakt de Jordaan me diep in mijn ziel.
De vrijheid.
De openheid.
Het geen enkel blad voor de mond nemen.

Met behoud van respect voor elkaar.
Want dat moet!
Hoeveel mensen belijden zulke aspecten met de mond, maar doen er het zwijgen toe als er werkelijk onrecht gebeurt?

De Jordaan.
Waar het leven op een zonovergoten dinsdagmiddag meer dan goed is.
Ik druip van de emotie en ben de spons die het leven opslurpt.

Winkelen in de 9 straatjes, overbodige bordjes kopen en je vergapen aan een met bloemen gedecoreerde wc-pot waarin ik in mijn fantasie Oostenrijkse geraniums zie bloeien.

We slenteren rond tot de voeten beginnen op te spelen.
Maar wie voelt dat als je langs de geveltjes droomt, als je (bijna) omver wordt gereden door een fietser die op zijn strepen staat en als je zwijmelt bij het zien van kleine bootjes met kleine motortjes (hoef je lekker zelf niks te doen) die onder de bruggen doorvaren, enkel een beetje sturen, pilsje aan de lippen.

Dat er treinen zijn die je ook weer buiten Amsterdam brengen,
het zou niet moeten mogen!
Terug naar de provincie waar het ook prettig is, maar nooit zo enerverend en zorgeloos als in die volkswijk waar je kunt schaterlachen, waar tante Sjaan haar haren toupeert en waar je zachtjesaan dronken wordt van de witte wijn, de liefde en de heimwee naar vroeger.

Hoezo sentimenteel!!

De Buurt
door Willy Alberti
2007

1x klikken

Opeens dan loop je daar en je ziet wat er gebeurt met het huis waarin je hebt gewoond, waar je kind was, opgroeide, leerde, huilde, lachte, leefde. Het huis waar je gelukkig was. Met je ouders, je boer, je zus. Achter die groene deur stond ik te wachten toen mijn bruidegom me kwam halen en mij met bevende handen het bruidsboeket overhandigde. Achter het raampje daarboven, dat nu openstaan, was mijn slaapkamer waar ik mijn jongemeisjesdromen droomde.

Meidoornlaan 8 in Weesp

Alles weg, afgedankt, stukgegooid, afgebroken.
En dat doet zeer.
Eind 2007.

Als je emotie wil

ga dan gerust bij een smartlappenkoor!
Smarlappenkoren zitten vol mensen die hun emoties op de één of andere manier tot uiting moeten laten komen.
Omdat ze zelf iets ellendigs hebben meegemaakt bijvoorbeeld.
Ze zitten dan vaak zelf in hun eigen verwerkingsproces en ze denken dat zingen helpt.
En dat doet het ook.
Want smartlappen zingen is zingen over andermans leed.
Daarmee leidt je de aandacht af waardoor je eigen leed een ietsie pietsie minder erg lijkt.
Voor een enkel avondje in de week.
En dat moet kunnen.
Oprichters van smartlappenkoren zijn met die fenomeen bekend en daarom bedenken de creativelingen onder hen koornamen als:
Bittere Tranen
Snot en Kwiel
Troost en Zo
Leed Vermaak
Tranen met Tuiten
en
Hopeloos
Veel koren ontstaan uit een splitsing.
Omdat men het niet met elkaar eens is.
Want emoties zijn mooi, maar ze lopen soms hoog op en dan is het stikken of slikken.
Oftewel: huilen en opnieuw beginnen.
Smartlappenliefhebbers die de voordelen kennen van in een smartlappenkoor zullen de moed niet gauw opgeven.
En zo onstaat koor na koor en is er intussen voor ieder een plek en voor elk wat wils.
Kleine koren zijn er.
En hele grote.
Het is maar net waar je voorkeur naar uitgaat.
Keus genoeg!

De smartlap op de korrel
neerslag van een passie
Tekst: Joke van der Weijden

traan

Je houdt ervan of je houdt er niet van.
Een tussenweg bestaat niet.
Als je geen snik in je stem voelt, als je niet kunt janken om een zielig verhaal, als je je niet met volle overgave op het leed van een ander kunt storten moet je er niet aan beginnen.
Het zal je opbreken.
Draag je echter je hart op de juiste plaats, voel je je aangesproken door het leed dat een ander overkomt, raak je geëmotioneerd van dat zieke moedertje, de vader die aan de drank is, het kind dat vroegtijdig naar het graf wordt gedragen, dan ben je een liefhebber in hart en nieren.
En voor die liefhebber (het worden er steeds meer) is deze tekst bedoeld.

Je moet de lol ervan inzien.
Van de teksten die je zingt.
,,Moeder verloor de strijd, ging naar de eeuwigheid.''
Ik noem maar wat.
De tekst mag aan alle kanten rammelen.
Echte smartlappenliefhebbers storen zich niet aan kromme zinnen als: ,,Er staan nooit geen rode rozen op een zeemansgraf.'' Of: ,,Vandaag schijnt de zon, morgen de regen.'' Of: ,Ik ben er als kindje geboren.''
Het gaat vooral om het gevoel.

Tussen levenslied en smartlap bestaat feitelijk niet veel verschil, ware het niet dat het levenslied suggereert dat het over het leven gaat, terwijl het in de praktijk slechts één aspect belicht: de schaduwzijde. Een vrolijk nummertje waarin het leven wordt beschreven als een aaneenschakeling van zang en dans, wordt nimmer tot de levensliederen gerekend. Het levenslied schets in schrille tinten een treurig lot.
In de smartlap daarentegen is het vaak nog veel erger gesteld met de personen die ten tonele worden gevoerd. Het gros gaat dood of is inmiddels kleiner gaan wonen.

Feit is dat een levenslied evenals een smartlap tot troost dient.
Je eigen sores lijkt altijd kleiner vergeleken bij de ellende waarover je zingt:
,,Kaal en versleten zijn Patsy haar kleren.'' ,,Ik ga je voor heel lang verlaten.'' En: ,,Door 't brakke water is hij begraven.''

Opmerkelijk is dat de smartlap uit de taboesfeer is gehaald en aan een survival is begonnen. Verantwoordelijk daarvoor is vooral de Zangeres Zonder Naam, die de homo-scene wist te ontroeren, daarna de studenten en daarna de gegoede burgerij.
Moest je vroeger naar je oma of naar een bruine kroeg van zeker allooi om een onvervalste smartlap te beluisteren, tegenwoordig zijn levenslied en smartlap ongekend populair. Het genre is niet meer alleen voorbehouden aan het gewone volk, ook het hogere kader bemoeit zich er vrolijk tegen aan. Statusverschillen vallen weg bij het zingen van een smartlap en over de gêne is nu wel zo'n beetje iedereen heengestapt.

Gevolg is dat smarlappenkoren als paddestoelen uit de grond reizen. Het genre is ongekend populair en daar lijkt nog steeds geen einde aan te komen, zeker niet nu ook bepaalde liedjes van hedendaagse zangers en zangeressen als 'smartlap' worden aangemerkt.
Dat opent perspectieven.

Samen een smartlap zingen doet lief en leed vergeten. Even ben je zorgeloos en krijgen je longen ruim baan, terwijl tegelijkertijd de emoties door je lijf gieren.
Zingen met een snik in je stem is het mooiste dat er is.