Bioscoop
Eindelijk een vriendin gevonden om regelmatig mee naar de bioscoop te gaan.
We gingen vorige week van start met 'Moordwijven', louter omdat we dat zo'n toepasselijke titel vonden.
Hij was op Flodder-niveau onderhoudend en amusant.
Tijdens de koffie na afloop bij De Vestibule smeedden we ons verbond:
dit gaan we vaker doen!

Week erna: Elizabeth 1, the golden age.
We zaten maar met z'n vieren in de bioscoop.
Vier dames op leeftijd.
Lekker rustig.
Geen gekraak van popcorn naast ons en ook geen friemelend  stel zonder belangstelling voor de film.
Louter film.
Louter genieten.
Louter onze eigen emoties.
Elizabeth, koningin van Engeland, heeft de touwtjes stevig in handen als Philip II van Spanje haar van de troon komt stoten. Ongetrouwd en kinderloos als ze is komt Elizabeth Walter Raleigh tegen, een avonturier/piraat, geen partij voor een koningin maar aanbiddelijk aantrekkelijk.
Dat vinden wij ook.
Vreemd toch dat vrouwen en masse vallen op bruingebrande mannen, sterk en stoer, durfal's met een strak lijf, donker haar en wilde ogen, type ruwe bolster, blanke pit met het accent op ruwe bolster.
Mij kun je dan in ieder geval opdweilen.
Jongejonge, wat is die Walter Raleigh (gespeeld door Clive Owen) een verwenpakketje!

Zwijgend en zwijmelend verlaten we de bioscoopzaal en lopen tegen Walter Raleigh aan op posterformaat: ,,Mooi is 'ie hè'' hoor ik mijn vriendin zeggen. ,,Wat een stuk!''
Ik kan niet anders dan hijgend naar adem snakken.
We fietsen naar huis.
We zwaaien. Zij gaat de éne kant op. Ik de andere.
We bellen!!
  Volgens mij zijn we nu allebei koortsachtig verliefd op dezelfde man.
En dat voor de prijs van een bioscoopkaartje met 65+korting!
....Die ik vergeten ben aan haar terug te betalen, realiseer ik me ineens.... Oh god!
,,Help, Tiny, wacht, kom terug'' roep ik de nacht in.
Maar ze hoort me niet.


Een vleugje Frans


Een staande ovatie na een concert met veel Franse invloeden waaronder een schitterende vertolking van het Concerto pour trompette van Robert Planel.
Met schoonzoon Olaf Schipper in de glansrol van solo-trompettist.
Maar de Bereden Wapens lieten ons ook genieten van de Schilderijententoonstelling van Modest Moussorgsky met een opvallende bijdrage van Olaf Schipper op mini-trompet.
Na de pauze hoorden we Bruxelles van Jacques Brell en What are you doing with the rest of your live van Michel Legrand in een geweldige uitvoering van solist Edwin Matthee op schuiftrombone.


Prisoners of the sun  werd gespeeld en soliste Tanja van den Eijnden (zang) stortte zich met overgave op het prachtige Le moineau de Paris van Edith Piaf, waarna ze ons ook nog verraste met For me for me Formidable van Charles Aznavour.

Waarna de complete trompetsectie in de bloemen werd gezet vanwege hun verrukkelijke vertolking van A new carnival of Venice, in een arrangement van opnieuw Olaf Schipper.

---

Wijntje?
23-11-2007



Is de jouwe lekkerder dan de mijne.
Met die vraag worstelden 12 heren van stand vrijdagavond in de kantine van Ossa in Heerhugowaard.
Roeiers in hart en nieren waagden ze zich gezamenlijk aan de Beaujolais Primeur met in hun midden een flink aantal, zelfmeegebrachte flessen van het piepjonge goedje, een deskundige maar vooral ook een emmer om de niet perfect smakende beaujolais in terug te spugen.
Een watertje, een kaasje, een stokbroodje en een zwoele cd met franstalige chansons completeerden het geheel.
Ook mannen weten hoe het moet.



En toch.
Wie denkt dat het gezelschap vanaf halverwege de avond romantisch en half beneveld in de kussens verzeild raakt om gesprekken aan te gaan over het leven en over de liefde, diegene heeft het mis.
Mannen proeven, zo heb ik gemerkt, vergelijken, steken elkaar de loef af, vertellen elkaar al dan niet sterke verhalen, luisteren met een half oor naar de spreker die alle wetenswaardigheden over de wijn kent en praten dan bij, alsof ze elkaar jaren niet hebben gesproken.
En daarbij gaat het dan niet over smeuige roddels of het becommentariëren van elkaars nieuwste verovering, haardracht of kleding, maar over de techniek van het roeien, de wedstrijd waarin ze onoverwinnelijk waren, het dak dat bladervrij gemaakt moet worden en het nieuwe bouwplan Broekhornerpolder.
Oersaai dus.



De kaasjes vinden gretig aftrek.
Dat dan weer wel.
En het stokbrood is veel te vroeg op.
Maar niemand die moppert. Integendeel.
De gesprekken zijn geanimeerd en levendig en de sfeer is uitstekend.
Alleen niet zoals wij vrouwen dat aangenaam zouden vinden. Mag het ietsjes romantischer?



Vooral voor het contrast, maar ook omdat ik wel eens iets lekkerders wil drinken dan dat schrale enigszins zure watertje dat Beaujolais Primeur heet, ga ik me ongegeneerd te buiten aan een overjarig wijntje uit 1970 (Rioja Gran Reserva met een 3 jaar oude houtlagering en een stevige zweem van vanille) en laat ik me dommelig maken door een Spaanse dessertwijn van bijzondere kwaliteit die alleen via internet te bestellen is.

Vooral dat laatste stroperige spul hecht zich aan mijn huig en verwarmt mijn aderen en zenuwbanen met een heftigheid waaraan de preases van de club later die nacht nog veel plezier zou gaan beleven.
Het was volle maan.


Resumé: de Chateau La Tour Gayon van Albert Heijn (€4,75) wint het ruimschoots van de Beaujolais Villages Primeur Domaine des Duc (€7,50). Een goede derde werd de Beaujolais Villages Nouveau (€ 4,50).

Feelgood Festival

Alkmaar/Atlantis/18-11-07 - ,,Weet u zeker dat u naar binnen wil?'' vraagt een meisje ongelovig bij de entree.
Ik twijfel maar laat me niet uit het veld slaan.
,,Ja hoor, kijk, ik heb een kaartje gekocht.''
,,Dan krijgt u van mij een stempel'' beslist ze en ik krijg mijn allereerste tattoe op mijn hand gedrukt.
Mijn verwonderde blik verleidt haar tot een toevoeging: ,,Dan kan u in en uit zonder steeds uw kaartje te tonen.''

Ik trotseer de hal die eruit ziet als een bunker en bekim de kale trap die vol zit met graffiti.
Het geluid dat naar beneden rolt is meer dan oorverdovend.
Eenmaal boven blijkt dat de next band nog helemaal niet begonnen is.
De vorige Burn Brigade Big Band is net van het podium vertrokken.
En daar was ik voor gekomen. Ondermeer.
Te laat, schreeuwt het door mijn hoofd.

Wat ik desalniettemin hoor is het basisgeluid dat bij Atlantis hoort.
Want stel je voor, dat het tijdens het changement even stil zou zijn en je elkaar kortdurend even zou kunnen verstaan.
Dat zou niet goed gaan.
Op het podium staan twee "gitaren" klaar, een meisjedrummer en een zangeres met een camouflageheupbroek, een blote navel en daartussen een riem vol munitie. 
Als het eerste nummer wordt ingezet knijp ik mijn ogen en oren dicht, maar hoor toch wat mijn buurman in mijn oor schreeuwt:
,,Dit is een aanklacht tegen het kapitalisme! Weg met het systeem!''

Ze is misschien 18, dat kind dat het uitschreeuwt.
Haar heupen deinen vervaarlijk mee en haar ogen schieten vuur.
 Van de tekst die ze zingt versta ik geen hout.
 Ik doe geen pogingen tot  liplezen want ze houdt de microfoon zo dicht tegen haar mond gedrukt dat er helemaal geen mond is.
 Alsof ze bang is dat ze niet duidelijk genoeg is.
 In haar tekst.
Maar haar hele wezen straalt protest uit, dus waarom zo hard.
Waarom zo meedogenloos.

Drie kwartier houdt zij het vol.
Ik ook.
Op de oerkracht van een flink aantal glaasjes alcoholica.
Dan komt Stoer, een band met jaren vijftig muziek: rock and roll van de bovenste plank, Elvis Presley in hoogst eigen persoon en Kom van het dak af van Peter Koelewijn.
Het geluid staat opnieuw op superhard, maar de melodieën zijn bekend en de band ziet er leuk uit.
En omdat je toch niet kunt praten schuift mijn metgezel zijn stoel naar achteren en begint uit het niets heftig mee te swingen.
Harkerige bewegingen van stramme benen.
We worden oud.
,,Is toch leuk!'' roept iemand die mijn vertwijfeling ziet.
,,Ja heel leuk'' mime ik terug terwijl ik me omdraai en ver weg aan de bar nog een wijntje bestel.
Niet omkijken.
Soms moet een mens even weg willen wezen.





Film: Alles is liefde

Heerhugowaard/Metro: Sinds een eeuw of langer weer eens naar de film geweest: de feelgood movie Alles is liefde.
Op tv word je ermee doodgegooid. Tout Bekend Nederland speelt erin mee.
Een 'must' om naartoe te gaan wil je overdag op je werk mee kunnen praten.
Dus wij naar de bioscoop. Keurig kaartjes besteld via de telefoon en een kwartier voor tijd aanwezig om het bestelde af te halen: rij 14, stoel 3 en 4.

De bioscoop van Heerhugowaard staat bekend om zijn grote zalen, zijn comfort, zijn heerlijke stoelen en zijn riante beenruimte. Dat bleek te kloppen. We zaten in zaal 1, alom rood pluche wat de klok sloeg.
En toen ging het licht uit.

 Alles is liefde, dé romantische komedie van het jaar.
Geschreven door Kim van Kooten, met een indrukwekkende cast: Paul de Leeuw, Carice van Houten, Thomas Acda, Michiel Romeyn, en vele anderen. Bløf schreef de titelsong.

Amsterdam, de intocht van Sinterklaas. De stad is in een koortsachtige stemming. Terwijl alle kinderen zich verheugen op het oer-Hollandse familiefeest, worstelen de ouders met hun liefdesleven. Pakjesavond nadert en alle problemen lijken via de mysterieuze Sinterklaasfiguur Jan te worden overwonnen...
Alles is liefde is een verhaal over vaders, dochters, moeders, zonen, echtgenoten en echtgenotes in alle soorten combinaties - de liefde is overal, en we willen het allemaal. Maar het is net als Sinterklaas: je moet erin geloven, anders werkt het niet.

Ik stort me in het verhaal terwijl links en rechts van mij de zakken chips worden geopend, de popcorn komt tevoorschijn en de blikjes cola worden luidruchtig opengetrokken.
Ik verklaar mezelf voor gek dat ik hier niet zit met een enorme zak m&m's. Dat helpt je al smikkelde zo geweldig door de tijd heen.  Terwijl ik in mijn tas duik omdat zich daar toch ergens nog een dropje moet bevinden heeft mijn vriendje linkszij zijn ogen al gesloten.
Ik overweeg om hetzelfde te doen, maar ik blijf kijken naar de verwikkelingen die allemaal met de liefde hebben te maken. Zelfs  Sinterklaas die zich consequent Jan laat noemen, krijgt er uiteindelijk mee te maken.
In de pauze nemen we alle jonge kirrende meisjes met blote navels voor lief en ijs omdat het zo hoort.
Terwijl ik lik vraag ik aan mijn gezelschap ter linkerzijde:,,Ga jij wel eens vreemd?''
Geen idee dat je je in ijs zó kunt verslikken.