Heb mij lief!


Heb mij lief.
Hou me vast en praat tegen mij.
Dompel mij onder in water en ik zal mijn leven in dienst stellen om jou gelukkig te maken.
Dat staat op de begeleidende tekst bij het ei dat mijn man afgelopen week in zijn schoen kreeg.
Het is een krokodillenei.
Niet opeten, staat er als waarschuwing bij, want het gaat om een bevrucht, uitbroedbaar, levensvatbaar ei waar je veel plezier aan kunt beleven als je nauwgezet de aanwijzingen opvolgt.
Mijn man vindt het eng.
Net als mijn dochter die het, ze was toen nog een klein meisje, uiteindelijk niet aandurfde om van ons vakantieadres in Wales een drakenei mee naar huis te nemen.
Dat ze levenslang voor haar geluk afhankelijk zou zijn van zo'n ei leek haar toen al geen wenselijke gedachte.
Ze is uiteindelijk psychologe geworden.
Het zat er al vroeg in.
Hoe dan ook, mijn man is een grote vent.
Hij is sterk, een realist, een helder denker en een relativeerder.
Maar toch vindt ook hij het geen goed idee om het ei uit te broeden.
Ikzelf ben nieuwsgierig.
Zou het waar zijn wat de verpakking belooft?
Ik heb het ei al aan alle kanten bevoeld, besnuffeld en bekeken.
Niks angstaanjagends aan.
Het gaat mij meer om de belofte.
Wordt die waargemaakt als ik doe wat er staat?
Ik heb het ei zojuist dapper in een glas water gestopt.
Binnen nu en vierentwintig uur zal het ei breken en zal ik oog in oog staan met een (mini?)krokodil die mijn leven positief zal gaan beinvloeden.

Ondertussen stik ik van de stress.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Kortingsbonnen
22 maart 2008

Bij de Hema krijg je volgende week 15% korting op 'alles'.
Ik heb de stickers die recht geven op die korting al in huis.
Zo heb ik ook Air Miles kortingsbonnen.
Als ik bij Pharosreizen een vakantie boek krijg ik 500 Bonus Miles!
Je moet wel gek zijn om dat te laten lopen.
Bij V en D hebben ze mij een zwarte VIPkaart toegestuurd die me MEER voordeel oplevert en als ik de bijgestuurde bon inlever vòòr 1 april (geen grap), dan krijg ik nog eens 500 Bonus Miles op de koop toe.
Bij de C1000 spaar ik inmiddels voor supervoordelig bestek en na aanschaf van een truitje kreeg ik bij Etam een kortingskaart die me uitnodigde opnieuw iets aan te schaffen waarop me dan 20% kassakorting werd beloofd.

Nu ook Albert Heijn en Plus een prijzenoorlog zijn begonnen heb ik besloten niet langer werkloos toe te zien.
Ik ga kopen.
Wat weet ik nog niet.
Het enige waar ik dringend om verlegen zit is iets dat je kunt bestellen op www.rubberduckshop.com.
Laten ze daar nou net geen kortingsactie hebben!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Vooroordelen
21 maart 2008
Hij staat om half 9 's ochtends voor de deur en ik loop nog in mijn ochtendjas.
Zijn komst was aangekondigd maar het vroege tijdstip overvalt me en ook de constatering dat hij uit een land komt waar ze nog nooit van verwarmingsketels hebben gehoord.
,,Kom binnen'' zeg ik extra vriendelijk want van discriminatie zal niemand mij betichten.
Kenia? Tanzania? Gambia?

Hij stelt zich beleefd aan me voor en zegt dat hij mijn verwarmingsketel komt nakijken.
,,Tuurlijk'' roep ik vriendelijk, mijn twijfels onderdrukkend.
,,Hij staat boven.''

Natuurlijk zeg ik het niet maar ik denk het wel:
wat weet zo iemand nou van verwarmingsketels.
,,Zulke dingen hebben ze vast niet in het land waar jij vandaan komt'' komt er uit mijn mond rollen en ik bijt onmiddellijk mijn tong af.
Zulke dingen zeg je niet!
Hij lacht zijn tanden bloot en antwoordt met een zachte zwoele stem met adembenemend timbre:
,,Ik kom uit Ivoorkust en wij hebben airconditioning die koelte maar ook warmte geeft als het nodig is.''
,,Is dat wel eens nodig dan?'' vraag ik onthutst.
,,Ja, soms'' zegt hij.

We kijken tegelijk naar buiten terwijl hij met zijn automatische zakcomputertje een werkbon naar me toe mailt.
Het sneeuwt.
,,Fijne Paasdagen'' zegt hij bij het afscheidnemen.
,,Het worden witte paasdagen'' zeg ik.
,,Ach ja''  zegt hij omdat hij mijn toespeling begrijpt.
,,Niks zo leuk als uitzonderingen.''

Terwijl ik me aankleed hoor ik mijn kacheltje boven genoeglijk brommen.
,,Waar ligt Ivoorkust eigenlijk'' vraag ik me af.
,,Aardige mensen wonen daar!''


Het meervoud van overvloed

Of ik nog spullen heb om mee te geven naar Afrika.
Mijn zoon weet me altijd te verrassen.
,,Wie gaat er naar Afrika'' vraag ik onschuldig omdat ik het antwoord eigenlijk al wel weet maar zolang die niet uitgesproken is bestaat die niet.
Struisvogel die ik ben.

,,We gaan met een oude Hanomag bus'' zegt mijn zoon enthousiast waarmee mijn hoop de grond in wordt geboord en mijn vrees bewaarheid.
Zeg niet als moeder dat het veel te gevaarlijk is in die landen.
Dat het ver is en heet en dat je je leven niet zeker bent.
Herinner hem niet aan zijn inentingen en zeg niet dat hij uit moet kijken voor drugs en bloed en dat je ongerust bent al voor hij vertrekt.
Dus loop ik met een stapeltje vuilniszakken onder mijn arm lipbijtend door mijn huis.
 ,,Waar hebben die mensen behoefte aan'' vraag ik.
,,Pannen, dekens, kleren, bestek'' krijg ik als antwoord.
Alles eigenlijk.
Dwalend door alle kamers van mijn huis kom ik steeds meer dubbele verworvenheden tegen.
Het is me nooit zo opgevallen maar we hebben vier tv's, twee douchekoppen, drie stereo-installaties, negenenveertig kop en schotels voor met z'n tweeën, zes bedden en tweeëntwintig hangertjes vol kleren die we nooit meer dragen.


,,Ik heb nog een koekenpan over'' zeg ik enigszins verweesd.
,,En twee paar schoenen, een stapel handdoeken en wat theedoeken, nog nieuw omdat ik nooit meer afdroog.''

Mijn zoon heeft idealen.
Dat heeft hij van zijn vader die ook bij voortduring probeert om de wereld te verbeteren.
Bijvoorbeeld door een spelling van de Nederlandse taal aan te prijzen waar niemand op zit te wachten, door iedereen te betrekken bij sociocratische besluitvorming, door kinderen serieus te nemen en door voor te leven hoe het in zijn ogen moet.
Zo drinkt hij geen alcohol, neemt hij een appel als ik naar een moorkop smacht en sport hij met regelmaat, het liefst in de buitenlucht.
Ah jakkes.



Avontuur wil mijn zoon.
Een avontuurlijke reis naar Marokko, Mauretanië en Mali.
Onvoorwaardelijk de mogelijkheid aangrijpend om iets voor mensen te doen die niets hebben.
Ik trek mijn kasten open en vind nog beddengoed, kleding, voorraadbussen, linnen servetten, nog meer handdoeken en een vergiet.
,,Hebben ze daar wat aan?'' vraag ik.
,,Aan een vergiet?''
,,Vast wel'' zegt mijn zoon.
,,Als je de gaatjes dichtstopt met dunne stokjes kun je er soep in koken.''

De pump in mijn koelkast
23-10-2007

Sinds een tijdje staat er een schoen in mijn koelkast. Geen gewone schoen, het is een pump. Ik ben gek op pumps.
Ik vind ze elegant en vrouwelijk en ik kan er niet op lopen.
Dat is dé frustratie van mijn leven.
Miljoenen vrouwen geven er niks om.
Ik wel.
Met pumps bedoel ik niet die schoenen die oudere vrouwen dragen om jonger te lijken.
Met pumps bedoel ik pumps en die pumps hebben naaldhakken en een scherpe punt aan de voorkant.
Nou, die punt aan de voorkant heeft mijn pump ook.

,,Dat is om andere vrouwen een geweldige schop mee onder hun kont te geven'' zei de guller gever van de pump erbij.
Ik kon me daar wel iets bij voorstellen alhoewel ik niet bepaald agressief van aard ben.
Ik gun ieder het zijne of het hare, maar ook bij mij zijn er grenzen. En omdat ik gedurende mijn leven geen assertiviteitscursus heb gevolgd moet ik problemen wel eens op een andere manier oplossen.
Vandaar die schoen.
Hoe dan ook, de pump staat in mijn koelkast omdat mijn pump kan smelten.
Hij is van chocola. Of eigenlijk moet ik zeggen: zij is van chocola.
Chocola geeft een goed gevoel.
De bewijzen daarvoor staan in de Viva gepubliceerd.
En in de Plus. En in de Margriet en Libelle.
Daar zorgt de chocoladefabrikant wel voor.
Ook ik hou van chocola, want een goed gevoel, wie wil dat niet.
Desalniettemin vertik ik het om mijn schoen op te eten.
Die schoen is een symbool.
Zij houdt me op het rechte pad, een pad dat moet leiden naar een door mij al lang gewenste en fel begeerde wandeling op naaldhakken over de Magere Brug in Amsterdam.
Om die wens te kunnen verwezenlijken is het nodig dat ik zelf, gelijk aan de naam van de brug, ook mager ben. En dat is momenteel niet aan de hand.
Zolang die pump in mijn koelkast staat, tussen boterhammenworst, halvarine, eieren en een tube mosterd, is er hoop.