Een glaasje Australië, my dear?
(verslag van een wijnproeverij met een taste en een bite)

Ik geef het meteen toe.
Ik heb alle te proeven glaasjes gewoon opgedronken.
Dat is bij een wijnproeverij niet echt de bedoeling geloof ik, maar ja: je ruikt, je aanschouwt, je bewondert, je keurt, je bloost, je proeft en je proeft nog eens en dan is zomaar ineens je glas leeg.....
Zo ging dat althans bij mij.

Ik hoefde niet terug te rijden dus het is me vergeven.
Toch?
Bovendien: er was geen wijn bij die ik niet lustte.
Terwijl ik toch best kritisch ben.

Zoals gezegd: we gingen op z'n Australisch.
Op z'n kangaroe's, zal ik maar zeggen.
We hopten van de ene wijn naar de andere en weer terug.
Van het ene wijngebied naar het andere.
En weerom.
Rood, wit, mouserend, een bittertje, een zuurtje, de smaak van eiken, een zoetje, hmmmmm zoet!

Maar laat ik bij het begin beginnen.
De wijnproeverijen van Adrie en Lowie, eigenaren van The Spirit of Wine in Heemskerk (de Maerelaan nummero 8) zijn wereldberoemd.
In Heemskerk.
Maar ook daarbuiten.
Mensen komen vaak van heinde en verre om Lowie uit te horen over zijn whiskey, zijn port, zijn jenever, zijn wijnen.
Want Lowie is een allesweter en als je je door hem laat adviseren ga je nooit de mist in.

En dan leggen wij meteen zijn Adrie onder het vergrootglas.
Hoe redt zij het om precies die hapjes klaar te maken die bij de specifieke taste van de wijn passen!
Adrie en Lowie.
Een koningskoppel.

Nou ja: een culinair koppel.
Nou ja:
in ieder geval een koppel dat weet wat genieten is.

Enfin, we lieten ons nog maar eens vorstelijk bijschenken terwijl Lowie ons aan de hand van een powerpointpresentatie vertelde over het hoe en waarom van Australische wijnen.
En hij liet zich daarbij assisteren door een dame die wist van Australische druiven, van klimaat en gebieden die de kwaliteit van de druif waarborgen en van hoe je wanneer welke wijn kunt drinken wil je de rest van je leven gelukkig zijn.

Ik heb het me allemaal laten welgevallen.
Na drie glaasjes wijn versta ik geen Engels meer.
En zeker geen Engels met een (charmant) accent.

Maar dan was er alweer een hapje waarvan mijn ogen begonnen te tranen van genot:
wat is het leven toch heerlijk!
Sterk spul hè, zei mijn man nog.

Wat we hebben gedronken? Ik zal het zeggen:
Peppermint Patch Chambourcin Sparkling, een godendrank met een mooie kleur en een smaak die neigt naar port.
Drie plussen heb ik de wijn gegeven.
Met kerst schijnt hij op z'n lekkerst te zijn.
Maar met kerst in Australië is het zomer en hier is het nu ook zomer dus dat goedje ging er bij mij wel in.

Lowie genoot en wij ook.
Zeker toen hij zijn gitaar tevoorschijn toverde om ons nog meer in de stemming te brengen: Schotse liederen (of waren ze Iers...Australisch??? huh??) over dood en verderf maar als je ze met een vrolijk gezicht zingt, is er niks aan de hand.

En Lowie kan, ook zonder de steun van mijn orkestje, leuk zingen!

We kregen nog meer ingeschonken:
Stump Jump Lightly Wooded Chardonnay
Olive Grove Chardonnay
Last Ditch Viognier
Stump Jump Red
D'Arry's Original Shiraz-Grenache
Laughing Magpie
Dead Arm Shiraz
Sticky Chardonnay
en
Fortified Shiraz
Die laatste twee zijn dessertwijnen en daar lustte ik wel pap van....

Maar ja, hoe zeg je dat op z'n Australisch!

Natuurlijk zong Lowie nog een lied.
En aten we de schalen leeg.

Iets te missen van zo'n wijnproeverij van
The Spirit of Wine is zonde.
In je leven moet je alles uitproberen.
Moet je zien hoe kleurrijk je daarvan wordt!