Sensitief

Wie sensitief is kan huilen omdat vogeltjes het verdommen om van je zojuist opgehangen vetbol te eten.
Dingen komen zó hard binnen dat je overal wel een drama van kunt maken.
Huilen om niks.
Huilen om alles.
Ik ben niet sensitief.
Ik ben wel gevoelig.
Dat zal ik niet ontkennen.
Maar sensitief?
Nee!

Of toch een beetje misschien.
Ik reed vanmiddag nietsvermoedend de wasstraat in bij ons in de buurt.
Je moet ervoor naar het bedrijventerrein, maar daar ken ik ondertussen iedere straat.
Edoch, vandaag was het er opvallend stil.
De regen deed zijn best om alle restjes sneeuw van de afgelopen weken weg te spoelen.
Iedereen bleef hardnekkig binnen.
Het was zo'n treurige grijze suïcidale februari-dag.

In de wasstraat was het stil.
Kort gezegd: er was niemand.
Ik keek wat rond vanachter mijn autoruit tot er een jonge vrouw tevoorschijn kwam. Ze had net zo goed een man kunnen zijn: stevige laarsen, regenpak, onopgemaakt, druiperig haar.
Zonder te vragen draait ze mijn antenne uit het dak van mijn auto en ik weet niet hoe het kwam maar ik dacht toch eventjes: au!

Zij: ,,U wilt?''
Ik:,,Nummer twee!''
Zij: ,,Wielen recht vooruit en motor aanhouden!''
Ik kan nog net mijn raampje dichtdraaien alvorens ze met een hoge druk spuit mijn auto begint te bewerken.
Maar al gauw is ze klaar (geen zin natuurlijk met dat pokkenweer) en ik ben weer alleen.
Mijn wielen worden via een lopende band naar voren getrokken.
Ik kan niets doen dan wachten.

Was het me eerder ook al opgevallen dat al die draaiende en spuitende apparaten zoveel lawaai maken?
Valt er nou wat om?
Zit ik vast in de lopende band?
Lijkt het altijd zo dat de neus van je auto omhoog gaat als je eenmaal die massale borstels bent gepasseerd?

Ik kijk in mijn achteruit-spiegel.
Niemand!
En voor me zijn er niets anders dan aanstormende monsters die het op mijn auto hebben voorzien!

Hellup!!

Het klinkt anders.
Het ziet er anders uit.
Is deze wasstraat die door iedereen zo wordt geroemd, soms vernieuwd?
Of aan vernieuwing toe?
Ik voel me unheimisch.
Gatver.
Had ik die auto maar gewoon smerig gelaten.
Niemand die me erop aangesproken zou hebben.
En dan had ik me nu niet zo eenzaam gevoeld.
Je eenzaam voelen in een wasstraat.
Eenzaam in de wasstraat.
Mooie titel voor een boek.
Ik wil eruit!!

Nooit geweten dat een wasstraat zo lang duurt.
Er kwam geen einde aan.
Straks ben ik van boven en van onderen schoon, hield ik mezelf voor.
Maar het hielp niet.

Eindelijk.
Eindelijk was daar het einde van de tunnel.
Je ziet jezelf dan aan komen rijden in een grote spiegel.
Schoon.
Maar ook scheef!
Scheef?
Oh hemel, ik heb een lekke band!
Maar.
Dat is het niet.
Ik kan gewoon wegrijden.
Richting stofzuiger.
Gratis zuigen, staat er.
Ik ben een echte Nederlander.
Dus dat wil ik wel.

Pas dan.
Echt, dan pas.
Zie ik dat mijn achterraampje open heeft gestaan!
Shit!
De ganze achterbank is kleddernat!
Ik slik.
Dweiltje, denk ik in paniek.
Maar waar haal je zo gauw een dweiltje vandaan?
Ik heb alleen natte doekjes in mijn dashboard-kastje.
Voor calamiteiten.
Alsof dit geen calamiteit is!

In de garage naast mijn huis staat mijn auto inmiddels te drogen.
De motor loopt, deuren open en de kachel staat aan.
En nu maar wachten.
En hopen.

Ondertussen bid ik tot onze lieve heer of hij me niet wat sensitiever kan maken!

---