jookschrijft

Met pensioen .......een belangrijke verandering
A9

,,Vanaf nu mag ik voor half geld met de bus.''
Merkt mijn man op.
We zijn net wakker.
Het is half negen in de ochtend.
,,Voor de prijs van een kinderkaartje reis ik door heel Nederland.''
Ik weet niet wat ik ervan moet denken en wacht af.
,,Maar dat ga ik niet doen'' gaat mijn man verder.
Hij is sinds een week met pensioen.
,,Ik ga niet voor de prijs van een kinderkaartje door Nederland toeren. Ik ga zwartrijden.''

Ik weet even niet of ik hem goed heb verstaan.
,,Sorry??'' zeg ik.
,,Om de instanties te snel af te zijn!'' gaat hij onverstoorbaar verder.
,,Jij zet een rode hoed op je kop en ik wil de instanties te snel af zijn.
Je moet toch wat met je leven!''

Sinds de pensionering van mijn man staat onze wereld op zijn kop.
Zo zijn we ineens donateur van de plaatselijke doedelzakvereniging.
God betere het!
,,Je moet die mensen steunen'' was de argumentatie van mijn man en ik heb hem niet afgeremd.
Laffaard die ik ben.
Als dit het ergste is, dacht ik vergoelijkend.
Ook ik steun graag mensen.
En zeker mensen die muziek maken.
Maar zo hevig als mijn man lijdt aan het ziektebeeld 'moreel en financieel ondersteunen van muzikanten', nee, dat heb ik toch niet.
Zo kan ik doodgemoedereerd doorlopen als er, in de meeste gevallen irritant opdringerig, een centenbakje van een draaiorgel onder mijn neus gehouden wordt.
Mijn man niet.
Die gaat onmiddellijk al zijn broekzak na op zoek naar losse muntjes die ik liever zorgvuldig gereserveerd zag voor het wagentje van de supermarkt.
Maar ja.
Ook zielige types als blinde saxofonisten en vioolspelers met één hand kunnen op de steun van mijn man rekenen.
Het geld vliegt onze zak uit.
Of liever: zíjn zak.

Getrouwd zijn met een pensionado brengt dus zo zijn verrassingen mee.
Gisteren bijvoorbeeld.
Gisteren fietsen we monter de straat uit.
Nee,
niet allebei op dezelfde fiets en met hetzelfde windjack.
Dat heb ik tot nu toe gewetenloos weten te voorkomen.
Nee.
We reden de straat uit en toen sprak een stem:
''aan het eind van de straat rechtsaf!''
Ik keek om me heen maar zag verder niemand.
En de stem van mijn man was het niet.
,,Bij de volgende kruising rechts aan houden!''
,,Wie is dat'', vroeg ik mijn man.
,,Dat is Liza'' legde hij uit.
,,Liza?''
,,Ja, onze tomtom.''
,,Huhhww?????"

Was mijn man onze gloednieuwe TomTom aan het uitproberen in zijn fietstas!!
Fietstas?????
En ik had nog zo gezegd dat ik een fietstas op een herenfiets echt het meest achterlijke en a/sexuele attribuut vond dat er bestond!
,,Zo'n fietstas is hartstikke handig'' had mijn man kennelijk geoordeeld.
,,Voor als ik straks de boodschappen voor je ga doen!''

Ik griezelde.
,,Bij de rotonde de derde afslag nemen'' seinde Liza ons vervolgens in vanuit de fietstas van mijn man.
Gehoorzaam als we zijn stuurden we onze fietsen de A9 op.