jookschrijft

Kerst in Maastricht

,,Tsjezus'' zei ik.
Het kwam uit de grond van mijn hart.
Hoe het kon kon het, maar we bevonden ons in een niet gedroomde bussluis.
Achter ons toeterde een harmonicabus die bovendien al enige tijd met zijn grote lichten in onze nek knipperde.
,,Joepie'' zei mijn man. ,,Het leven is een uitdaging!''

Nou had ik al wel eens gehoord dat een TomTom je ook zomaar op het fietspad kan doen belanden.
Of met je neus in de heg.
Maar nooit eerder was het ons overkomen dat we pal voor een bussluis royaal in de remmen moesten om een aanrijding met een onverzettelijk obstakel te voorkomen.

Hoe dan ook: die bus moest achteruit en dat gebeurde niet zonder machtsvertoon.

Nu kwamen we sowieso al niet ongeschonden terug van onze paar daagjes Maastricht om de kerstdrukte te ontlopen.
Neem het parkeerterrein van de Wilhelminatoren in Vaals in gedachten.
Een grote, niet ingedeelte ruimte met grind als ondergrond en rondom bomen.
Het had gevroren en het zag er buitengewoon glibberig uit.
Maar mannen blijven mannen en die van mij wilde stoer doen.
Slippen dus!
,,Kijk eens hoe goed ik dat kan!''
Tot we vast kwamen te zitten.
Muurvast.
De banden draaiden rond maar we kwamen geen centimeter vooruit.
Noch achteruit.
Gasgeven bleek niet te helpen.
Integendeel.
We zogen onszelf steeds dieper weg in het grind.

En ineens was hij daar.
Een Duitser met Oostenrijkse tongval.
Oftwel: niet te verstaan!
Ook hij had al een paar dagen gezwegen tegen zijn echtgenote, dus nu zag hij zijn kans schoon en trok van leer.
We verstonden er geen bal van!
Edoch, hij wist precies wat we moesten doen om ons uit de penairie te krijgen.
Maar mijn man is ook niet voor de poes en deed wat hém het beste leek.
Dat strookte dus niet met elkaar.

Ik voelde de zweetdruppels over mijn rug lopen, onderwijl vriendelijk en verontschuldigend gebaren makend naar de twee vrouwen die op een afstandje met enig leedvermaak het hele strijdtoneel bleven overzien.

Twee jonge jongens kwamen erbij.
Ook Duits.
,,We gaan op de achterklep van de auto zitten, dan wordt 'ie zwaarder en dan krijgt 'ie grip!''
Zo begreep ik het.
Mijn man begreep het ook en vond het niet leuk.
Maar toen hij weer even achter het stuur kroop gebeurde het toch!

En zie, we kwamen los.
Met een 'bedankt' en een zwaai reden we alsnog het parkeerterrein af.
Thuisgekomen ontdekten we pas dat er water op onze achterklep blijft staan als het regent.
De kuilen hebben de vorm van Duitse billen.