Château Holtmühle in Tegelen
Kerst 2007

---

Kijk.
Gekregen.
Zomaar voor niks.
Cadeautje van de natuur.
Allesomvattende schoonheid.





22-12-2007

Kerst-tweeluik

Deel 1. Henna-tattoe

Hij is boos op me.
Henny Huisman.
Ja echt. Ik kreeg een brief.
Daarin schrijft hij dat hij tot zijn grote schrik in zijn administratie ontdekte dat ik nog niet heb gereageerd op eerdere oproepen mijn lotnummers voor de Postcode Kanjer te activeren.
Ik ben in gebreke gebleven en Henny is daar zoniet boos dan toch wel heel erg verdrietig over.
Wat, schrijft hij mij, als op 1 januari 25,8 miljoen euro valt in onze straat?
Dat ga ik huilen.
Denkt hij.
Zelf denk ik dat niet.
Wat moet ik met 25,8  miljoen?
Ik wil een henna-tattoe.
Dat is eigenlijk alles.
Maar dat kost geen 25,8 miljoen euro.
Bij lange na niet.
Voor de prijs van een lottolot heb ik er één op mijn bil, één op mijn schouder, één op mijn borst en één op een plaats waarover ik me hier nu even niet uitlaat.
En heb ik dat alles laten doen, dan hou ik waarschijnlijk nog geld over.
En daar ga ik nu eens  iemand een enorm plezier mee doen!!!

---

Deel 2. Gelukkig Nieuwjaar!

Ze staat voor de deur.
Ik schat haar een jaar of 12.
Met het kaartje van haar folderverspreider in haar hand heeft ze aangebeld.
,,Ik kom u gelukkig nieuwjaar wensen'' zegt ze.
,,Daar wil je zeker wel een centje voor hebben'' roep ik haastig terwijl ik me omdraai om mijn portemonnee te pakken.
,,Nee hoor'' zei ze.
 ,,Dat hoeft helemaal niet.
 Ik kom u alleen maar gelukkig nieuwjaar wensen!''
Ik bevries en draai me weer naar haar toe.
,,Meen je dat?'' vraag ik stomverbaasd?
,,Ja, natuurlijk!'' zegt ze.
Ik sta oog in oog met mezelf.
Ik val als een blok voor haar.
,,Wacht, ik wens jou ook een heel erg gelukkig nieuwjaar maar je krijgt er toch een centje voor. Voor niks gaat de zon op. ''
Ik blij dat ik niet al mijn geld heb uitgegeven aan een lot van de Postcodeloterij!

Fijne kerstdagen!

---

NIEUW: Die decembermaand. Wat een crime!
Lees op: Persoonlijk!!

---

Moet je kijken!
Boven in de kerstboom zit een ster.
En die wiebelt!


Ik wijs.
Ik weet dat ik niet mag wijzen en zeker niet in de kerk maar ik wil mijn kleindochter niet hét trauma van haar leven bezorgen.
Ze moet een uur lang stil zitten in de kerk. 
Of dat al niet erg genoeg is.
Ik moet haar door dat uur heenhelpen.
Dat is mijn oma-plicht.

Ze doet het perfect.
Met haar hardroze dwarsgestreepte maillot is ze veruit de jongste.
We hebben samen, hand in hand, buiten, in verbijstering naar de verlichte kerktorenklokken staan kijken en luisteren.
Dat maakt indruk als het donker is en je niet weet wat je in de kerk te wachten staat.
Je verwacht SprookjesWonderland-by-night, maar dat valt tegen.
Want met dat sprookje is het snel gedaan zodra je de serene stilte in het kerkgebouw ontmoet en op de harde banken een heenkomen zoekt tussen stille oude mensen die allemaal hun emoties de baas proberen te blijven en hun jas aanhouden.
Dat is niet te doen voor een oma, laat staan voor een kleine meid.
In het orkest dat de samenzang begeleidt speelt haar vader trompet. Zijn dochter drukt beide handen tegen haar oren zodra hij zijn instrument tegen zijn mond zet.
Het is afzien als je vijf bent.



De voorganger neemt het woord door de aanwezigen te wijzen op een ander concert in deze kerk. Aankomende week, entree €10.
Waarna hij ons alsnog op z'n jan-boeren-fluitjes welkom heet:,,Ja, en er is ook een organist maar hoe heet 'ie ook alweer........''

We zingen van het kindje Jezus dat geboren is, maar dat niet meer in een kribbe ligt maar in een voederbak.
Omdat 'verstandige' mensen bedachten dat dat een beter woord was. Hele generaties begrepen dat een kribbe een voederbak is maar de gelovige elite vond dat niet goed genoeg.
Ze oordeelden dat het beter was om de tekst dichter bij de mensen te halen.
En daarom zingen we:,,Licht van den beginne, zien wij omsluierd verhuld in vlees' en ook: ,,Het komt de schaduwen beschijnen, de zwarte schaduw van de dood...''
,,Hou je handjes nog maar een tijdje voor je oren, lieverd'' denk ik en ik leid mijn kleindochter af door haar nog maar een keertje, dwars door al die hoogdravendheid heen, te attenderen op de tochtgevoelige ster in de kerstboom.



Dan komt de collecte.
De centjes branden mijn kleindochter in haar hand.
Ze mag ze in de collectezak doen.
,,Dat is het principe van de collectezak'' legt mijn man haar wijs uit. ,,Je mag er wel iets indoen maar niets uithalen.''
Mijn kleindochter denkt daar nog over na als haar de collectezak wordt voorgehouden.
De lol is in één seconde voorbij.
Het orkest speelt vrolijke  kerstliedjes ten afscheid.
Over Christmas en Winterwonderland.
,,Ik hoop dat het buiten sneeuwt'' fluister ik mijn kleindochter in.
We stappen hand in hand de duisternis in, op weg naar haar moeder waar het warm is, gezellig en alleszins kindvriendelijk.

---

Kerst in aantocht


In administratief opzicht ben ik geen licht.
Als ik kerstkaarten ga schrijven moeten de adressen overal en nergens vandaan komen.
Dat heeft wel wat.
Meestal bel ik degene op waarvan ik ineens het huisnummer niet meer weet. Of de postcode.
Zo kan het gebeuren dat ik iedereen al telefonisch prettige kerstdagen heb gewenst en een meer dan voorspoedig 2008 nog vóór er één kerstkaart de deur uit is.
Hoe dan ook: ze liggen klaar!
Nu nog een jurk aantrekken om ze naar de post te brengen.

Maar dat kan nog even duren.
Voorlopig vind ik dit ook nog wel een tijdje gezellig staan.

---

Kerstpakket



Ik heb een kerstpakket gekregen.
Stevig ingepakt in feestelijk doorzichtig inpakpapier.
Dat het een vogelvoederhuisje is kan ik zo wel zien.
Er zit een kerstwens bovenop verpakt en aan de achterkant zit nog zoiets als een boekenbon.
Onder het huisje zit ook nog een pakje.
Ik weet niet wat erin zit.
Geen idee.
Het intrigeert me.
Ik kan het hele pakket openmaken, dan weet ik het.
Maar dan is de lol eraf.
Daarom belde ik een collega.
,,Heb jij je pakje al uitgepakt? En? Wat zit er onderin?'' was mijn vraag.
,,Er zit niks onderin'' kreeg ik als antwoord.
Dat lijkt me gek.
,,Heb jij dan een ander kerstpakket dan ik?''
,,Nee, we hebben hetzelfde maar onderin zit niks.''
Ik kan het niet geloven.
Het oogt toch werkelijk als een pakje, er zit een ondoorzichtig inpakpapiertje omheen en volgens mij zit er een cd in.
Met vogelmuziek.
Dat zou wel toepasselijk zijn.
Of een handleiding hoe het vogelvoederhuisje te gebruiken.
Of een gedichtenbundeltje over de natuur.
Of een blanco boekje waarin je je eigen ervaringen met het voederkastje op kunt schrijven.
Alles kan.
Zodra ik het pakje open heb gemaakt weet ik het.
Maar eigenlijk wil ik het niet weten.
Ja, ik wil het wel weten maar niet ten koste van alles.
Ik blijf liever nog een tijdje nieuwsgierig.
Dus laat ik het pakketje voorlopig ingepakt.
Tot diep in het voorjaar, ben ik bang.
Zo lang wil ik wel met het raden en fantaseren bezig zijn.
Zielig voor de vogeltjes buiten.
Dat dan weer wel.

---

Mijn kleindochter en ik.
Wij geloven in sprookjes.
Wij zwelgen bij de avonturen van het kleine ijsbeertje Boris, zijn moeder Borinsja, Kiri het eskimomeisje en Tara de sneeuwhaas. Wij krijgen het koud, hebben een brok in ons keel en wij houden elkaar in het donker scherp in de gaten. Poppentheater Petit aan de  Korte Schermerdijk in Alkmaar had een goeie aan ons. Lees maar mee: Waargebeurde verhalen.

Het kind in de mens.


,,Alzheimer light'' denk ik bij mezelf terwijl ik de neiging onderdruk om op mijn knieën bij de Kerstman te gaan zitten die voorleest uit een dik verhalenboek.
De Kerstman is niet echt.
In ieder geval: deze niet.
Het is een sprekende pop op ware grootte, maar dat zie ik pas later, zo echt lijkt hij.
Het personeel van het commercieel ingestelde tuincentrum duwt van tijd tot tijd een bandje dan wel een batterij in zijn achterste zodat hij eindeloos doorvertelt en doorvertelt en doorvertelt.
Het is allemaal nep, opgeklopt sentiment, ik weet het, maar toch vind ik hem aandoenlijk.
Hij maakt iets bij me los.
Met zijn grappige dikke buik, zijn rode konen, z'n mopsneus en zijn rode muts ga ik voor hem door het vuur.
Hij staat symbool voor warmte en gezelligheid.
Voor kaarsjes aan, pakjes onder de boom en chocolademelk met slagroom.
De sfeer van 'geen zorgen, alles komt goed'.

We lopen tussen de ballen, de bomen en de lichtjes door.
Het assortiment van het tuincentrum lijkt ieder jaar groter te worden.
En het gekke is: ieder jaar is er wel weer iets waar je niet buiten kunt.
En dus kom ik ook deze keer weer thuis met tassen vol spullen waarvoor ik helemaal geen plaats heb en waarmee ik me dus eigenlijk helemaal geen raad weet.
Maar ook dat hoort erbij.
Het gaat om de sfeer en die sfeer heb ik inmiddels te pakken:



Ik wil bij de kerstman op schoot!