De vrouw waar ik naar kijk draagt een groene rok. Haar benen steken bloot en wit in opengewerkte schoenen. Hoe zou haar leven eruit zien? Is ze verliefd? Boos? Een cliënte van GGZ? Verheugt ze zich?
Wat zijn haar hobby’s. Heeft ze kinderen? Waar gaat ze naar toe!
In de ruit van lijn 9 bestudeer ik haar gezicht. Melancholie ontwaar ik. Weemoed. Is ze verdrietig?
Halverwege de veertig schat ik haar. Een warm mens met een ingetogen blik. Haar openvallende bloes verraadt een witte bh met een kantje.
Ze heeft voorzichtige kraaienpootjes bij haar ogen, een kleine frons tussen haar fraai gebogen wenkbrauwen en lachrimpeltjes die sinds lang buiten bedrijf zijn.

Mijn telefoon gaat.
Als ik iets asociaal vind dan is het een telefoon die afgaat in een volle tram.
De gesprekken gaan in 100 van de 100 gevallen over niks en daar mogen de medereizigers ongevraagd van meegenieten zonder de mogelijkheid te hebben de geluidssterkte terug te draaien, laat staan om het gesprek af te breken. ,,Waar zit jij?’’ ,,Jaja, hier regent het ook!’’ ,,Heb je die schoenen gisteren nog gekocht?’’ ,,Ja, zie je zo!’’

Ik druk gehaast het gesprek weg dat voor mij is bestemd maar zie nog net dat het de schoonheidssalon is waarnaar ik op weg ben. Mijn met rasse schreden ouderwordende vel is hard aan een opknapbeurtje toe. Peeling, masker, epileren, massage. En even gewoon zorgeloos liggen op een met witte handdoeken bedekte relaxstoel. Ergens vandaan klinkt ontspannende muziek. Ik doe er een moord voor.

Ik ben een mens die eindeloos gaat zitten filosoferen wat dat telefoontje me had willen zeggen. Zou de schoonheidsspecialiste de afspraak alsnog willen afzeggen? Is ze ziek? Zwanger? Staat de zaak in brand?
Ik bel terug. Hoe vervelend ik dat ook vind voor de mensen die om me heen zitten.
In gesprek.
De trambestuurder tringelt luidt omdat er een auto op de baan staat.
Ik bel opnieuw.
In gesprek.
Mijn batterijen zijn bijna op.

De vrouw in de groene rok ziet mijn wanhoop en lacht me zowaar toe. Het komt wel goed, lijkt ze te willen zeggen. Waarna ze zich weer terugtrekt in haar eigen wereld, ver van die van mij.
,,Met Beauty Beauthé’’ hoor ik dan toch aan de andere kant van de lijn. ,,Oh’’ zeg ik, geschrokken van de stem die ik eigenlijk al niet meer had verwacht. ,,Je had mij gebeld?’’
,,Ja, ik had een half uurtje eerder al plek voor je. Ben je in de buurt, dan kunnen we meteenaan de slag!’’
Zóveel hoeft er nou ook weer niet te gebeuren, denk ik beledigd maar ik zeg toch dat ik er over vijf minuten uiterlijk al kan zijn.
Ik ga alvast maar bij de uitgang staan.
De volgende halte moet ik er uit.