Joke van der Weijden
journalist/columnist
Serie nieuwe verhalen
uit de pen van Jook:
spannend
grappig
vrolijk
aangrijpend
ontroerend
  Rechtstreeks naar Jook's website: www.alkmaarserodehoeden.nl Jook's website: www.restaurantjehoppen.nl Jook's website van weleer ('06-'07): klik hier 
Rondleiding Paleis Soestdijk bezoek Julianadoeken en ontmoeting met Herman van Veen Klik op bovenstaande banner
KLIK OP BOVENSTAANDE FOTO VOOR HET VERSLAG Burns Super in de gewelven van Kasteel Marquette in Heemskerk met wisky en haggis, ter gelegenheid van de geboortedag van dichter/vrijmetselaar Robert Burns (1759-1796) org. en initiatief: The Spirit of Wine Voor het verslag: klik op onderstaande foto
Uit de kast, in de kast Dat
ze mij al die jaren in de kast heeft laten hangen vind ik ongehoord. Inmiddels heb ik heus wel door dat ik uitzak. De fut is eruit. Mijn naden zijn niet strak meer. Mijn stof is vaal geworden en poreus geraakt. Je hoeft maar naar mij te kijken of ik scheur. De versieringen zijn met de jaren steeds zwaarder gaan wegen. Dat de kraaltjes er nu spontaan afrollen verbaast me niets. Ik neem het ze niet kwalijk. Echt niet. Was mijn relatie met het kleerhangertje goed geweest, dan was het misschien allemaal nóg niet zo erg. Maar de verstandhouding is jaren geleden al vastgelopen. Het is om gek van te worden. Iedere
dag opent ze de kastdeuren. Dat dan weer wel. Dan ontbrandt het vuur
in mij en is er weer die hoop dat het vandaag toch echt gaat
gebeuren. Het is niet normaal om levenslang te worden opgesloten in een kast. Ik heb niemand iets misdaan. Wat was ze enthousiast toen ze me kocht! Ik weet nog hoe ze voor de spiegel heeft staan draaien. Ik, een jasje van zwarte glans stof met lange mouwen en royaal versierd met zwarte en goudkleurige glinsterkraaltjes. Ze vond mij de mooiste. Ik was duur. Daarom twijfelde ze. Maar ze had een goede reden om me te kopen: haar vijfentwintig jarig huwelijksfeest. Dan wil je er chic uitzien. Toch? En daarom stapte ze over de prijs heen. Dat feest was geweldig. Er waren mensen, er was muziek, er waren hapjes en cadeautjes. En ik was erbij. Een complimenten die ze kreeg! Mensen noemden me prachtig. ,,Wat een geweldig jasje heb je aan!'' Ze straalde. Ik nog meer. Maar na het feest was de lol er kennelijk af. Ik kan me niet heugen dat ik heb gekriebeld. Of dat ik haar ineens dik maakte. Er is ook geen onuitwisbare vlek ontstaan, bijvoorbeeld door een omgestoten glas rode wijn. Dat had gekund. Maar dat was niet zo. Daarom begrijp ik het niet. Soms krijg ik nieuwe buren. Ik heb al van alles langs zien komen: rokken, jurkjes, truien, een suède jasje met een grote kraag. Mooi hoor. Maar ik had er niets mee. Ik had er gewoon geen zin in om vriendschap te sluiten. Dat afscheid nemen iedere keer, dat is me op gaan breken. En ja, ik ben ook jaloers. Wat hebben zij wat ik niet heb? Soms aait ze me over mijn stof. Dat begint het bij mij te tintelen. Maar door de openstaande deur heb ik allang gezien dat ik haar na twintig jaar gewoon niet meer pas. Ze krijgt dan een weemoedige blik en ik moet moeite doen geen medelijden met haar te krijgen. Dat
ze me niet weg doet is een kwestie van nostalgie. En van verlangen om
mij ooit nog eens te kunnen dragen. Joke
van der Weijden
Je dode takken hebben al het leven losgelaten je staat er stil, je bast is koud als steen Ik voel de eenzaamheid in al mijn botten kraken je zwijgzaamheid snijdt mij door merg en been En in de stilte klinkt geen klokgebeier alleen een pad dat naar de wit bestoven toren leidt waar ik het graf weet waar jij ligt te wachten na té lang lijden en een ongelijke strijd Nog niets te zien, geen spoor, geen voetstap in de sneeuw en toch, de lucht is zwanger van verwachting wat komen gaat duurt niet meer lang jouw lach zorgt straks voor de verzachting Het water keert terug in de rivier Het leverkleurig zwerk maakt plaats voor blauw dan laten bomen trots hun eerste knoppen zien en is het afgelopen met de kou. Zwemmen in de Maas Mijn vader had een zomers beroep. Hij verkocht souvenirs aan toeristen die vakantie vierden. Vaals en het Drielandenpunt waren destijds toeristische trekpleisters bij uitstek en mijn vader had er een souvenirstand, nét onder de Wilhelminatoren. Bovendien had hij een groothandel in souvenirs. Met enige regelmaat liet hij zijn winkel over aan zijn gezin en trok er zelf op uit om andere winkels in de wijde omgeving te bevoorraden. Strooien hoedjes, wandelstokken met naamplaatjes en hertjes met én zonder gewei waren zijn specialiteit. Mijn broer en mijn zus waren groot genoeg om in de winkel mee te mogen helpen bij afwezigheid van onze vader. Ik was dat niet. Zo kwam het dat ik zomers lang in mijn eentje door de bossen rond Vaals zwierf. Ik kende alle bomen, alle bospaadjes, alle verbergplekjes, alle mierennesten, alle omgevallen boomstronken waar ik kon mijmeren in de zon en alle 'snelste' wandelroutes naar het Drielandenpunt zodat ik verdwaalde toeristen, meestal van Duitse origine, feilloos de weg kon wijzen: hier immer gerade aus! Lopen deed ik nooit. Ik huppelde. Ik huppelde naar een opengevallen plek in het bos waar de douanebeambten uit de regio bij elkaar plachten te komen om een sigaretje te roken. En ik was de vrolijke noot in het geheel. We zaten in de zon en de mannen vertelden elkaar stoere verhalen. Over illegale grenstransporten die ze hadden weten te onderscheppen en over smokkelaars die zich voordeden als arme sloebers om aldus meelij op te wekken. Ik genoot. Vooral van hun lunchpakket: broodjes met ham, een banaan. Emiel vond ik de aardigste. Hij had een zusje van mijn leeftijd en hij miste haar. Zelf nog maar 19 verlangde hij naar huis, naar Den Haag waar zijn familie woonde en waar zijn vrienden ieder hun weg zochten na het verlaten van de middelbare school. Aan Emiel vertrouwde ik mijn diepste geheimen toe en alleen aan hem heb ik ooit mijn geheime verstopplek getoond, hetgeen een onverbrekelijke band schiep tussen ons. Soms was hij stil. Heimwee doet een hoop met een mens. Dan bleef er niets anders over dan samen te luisteren naar de wind. Kwebbel als ik was vond ik dat toch mooi. Van hem leerde ik dromen. Toen hij uiteindelijk besloot om zijn beroep de rug toe te keren en een nieuwe start te maken in zijn geliefde Den Haag kwam hij me dat persoonlijk vertellen. Samen op 'onze' boomstronk zei hij dat ik hem die dag voor het laatst zag. Omdat hij terugging naar huis. Voorgoed. Om ander werk te zoeken. Of aan een studie te beginnen. ,,Maar laten we afspreken'' zei hij en het klonk best plechtig. ,,Over tien jaar zien we elkaar op deze zelfde plek, op dezelfde dag, op hetzelfde tijdstip. Dan kunnen we elkaar vertellen hoe het er in ons leven voorstaat.'' Het was warm. De zon scheen speels door het bladerdek en liet lichtbundeltjes over onze hoofden dwarrelen, over onze kleren, over zijn schoenen, over het afscheid dat aanstaande was. Ik droeg sandalen. En korte witte sokjes. 's Avonds zwommen we met de hele familie in de Maas. Zoals zo vaak. Had ik jou niet gekend ik zou niet weten wat afscheid nemen is Ik was een kind jij ook maar dat telde niet Was ik groot geweest die dag in het warme bos nooit had ik je laten gaan  Verslag van een wijnproeverij The Spirit of Wine in Heemskerk klik op de foto hieronder 
De
natuurramp Zet mij op
een hotelkamer en ik wil dood. Zo sliepen we
deze zomer een nachtje in Arlon. Ons raam
kijkt altijd uit op een blinde muur, het zwembad is altijd gesloten,
de keuken is net dicht, de lift is stuk (met excuses), de trap net
geverfd en het personeel heeft een offday. Ooit sliep ik
twee nachten in een kloostercel in Egmond-Binnen. In Maastricht
sliep ik in een maisonnette: En altijd
lijkt het alsof de vloerbedekking er al 541 jaar ligt. Ik leef in
een hotel altijd vanuit mijn koffer. En toch heb ik sinds kort de oplossing gevonden. Ik sleep gezellige kussentjes met me mee, geurkaarsjes, waxinelichtjes, bloemen, pindarotsjes in een schaaltje, waterkoker, theezakjes, kopjes, een cd-speler met sfeermuziek, fles chardonnay met glazen, bitterlemon voor mijn man, foto van thuis, massageolie, geurspray, zacht toiletpapier, stapel tijdschriften en kussensloop met bloemmotief. En als ik dat kussensloop dan over mijn hoofd leg,
Lieve Isabel, Ik heb het aapje van je vader gevonden! Ergens op zolder lag 'ie. Onder het stof. Nee nee, dat doet het voor het verhaal wel leuk maar het is niet waar. Bij ons is zelfs op zolder alles stofvrij. Maar goed, het aapje is dus terecht. Hij is weliswaar gehavend. Ik waarschuw je maar vast. Ik heb z'n rechterpootje moeten repareren. En dat deed au voor het aapje. Want ik ben geen wonder met naald en draad en dat kun je zien. Sorry. Ik heb er echt mijn best wel op gedaan hoor. Neem dat nou maar van mij aan. Enfin. Wat ik je vertellen wou is dit: het aapje dat je ziet is niet het aapje dat je zou moeten zien. Eigenlijk is dit aapje nep. Dat komt: dit aapje vervangt een ander aapje. Een eerder aapje. Precies hetzelfde aapje maar dan toch heel anders. Hoe dat zit? Lees maar >>>>>>> (binnenkort)  JAFFA Mijn zus was de bloemen vergeten en Jeroen Krabbé die me stralend zou aankondigen had helaas een vrije dag. Toch zong ik de sterren van de hemel. Mijn hemel, wat zong ik goed! In mijn zwartleren sm-jasje had ik de x-factor. Die trillip en die bibberknieën hadden daar niets, maar dan ook niets mee te maken! LEES VERDER >>>>>>>>> 
,,Schat, waar is mijn tandenborstel?'' ,,In het desboardkastje van je auto lieverd!'' We rijden al weken rond met ons halve meubilair in de achterbak van onze auto. Mijn man vond het al meteen onzin maar ik had genoeg woonprogramma's gezien om te weten dat je er, naast verse bloemen, een opgeruimde tuin en het bakken van een appeltaart, goed aan doet om je huis, wil je het verkopen, met zorg te restylen. Dat wil zeggen: je aanrecht leeg, andere kussens op de bank, alle overbodige tuttemerullen weg, zo ook je privé foto's, je teveel aan schilderijtjes, de dooie planten in je vensterbank, het stoeltje van oma, je overvolle wasmand, je hobbyspullen en je tandenborstels. Vooral niet vergeten: je tandenborstels! Lees verder..............>>>>> (binnenkort!)  Ze zou een trouwjurk en ik mocht mee! Amsterdam: Dat ze zou gaan trouwen was geen verrassing. Ze hield ervan om een sprookjesprinses te zijn op gouden muiltjes. Maar dat ik meemocht om een trouwjurk uit te zoeken? Dat overrompelde me! Dus toog ik, op de dag der dagen, per bolide naar Amsterdam: opgewekt, blij, jeugdig overmoedig en met mijn mooiste jurk aan. Nou, dat viel tegen.............Lees verder>>>>>>>  |
Jook's Poëzie
Lees ook:
Opa
Thuis
Scenario
Pensioen
Sensitief
Vakantie
Boeken
Muziek
Schoenen
Trouwen
Verslag
Naar:
Wilde Haver
en
Wilde
Haver2
Webdesign/beheer:
ism
Erik van der Weijden