SCHRIJF !!
Het was Christine de Vries uit Alkmaar die het 'dagboekschrijven' een nieuwe impuls gaf.
Ze verzon opdrachten en gaf haar cursisten de volgende tips
om erachter te komen wat ze nou eigenlijk wilden zeggen.

Schrijf zo snel als je kunt zonder erbij na te denken.
Bepaal hoelang je wil schrijven en haal je pen niet van het papier voor de tijd om is.
Ontdek tijdens het schrijven wat je wil verwoorden.
Schrijf in beeldende details.
Benoem jouw waarheid.
Ga tijdens het schrijven niet corrigeren.
Schrijf vanuit je hart en laat je zintuigen spreken.

Een foto, een deel van een zin, een gedachte of iets wat je ziet
kunnen aanleiding zijn om te schrijven.
Je neemt een onbezorgde kiek van je kleinkind.
En je schrijft...........


FIETSTOCHT
VOOR DE KOORKAS
Dat je bij een koor alleen kunt zingen is een fabeltje!
Geloof de mensen niet die dat zeggen!
Pimp- en swingkoor Wilde Haver waagde zich zaterdag 12 juni op de fiets om sponsorgeld binnen te halen van de Rabobank.
Sponsorgeld dat bestemd is voor het koor.
Dat dan weer wel.

Menigeen zal zich afvragen of het er gedisciplineerd aan toe ging.
Nee dus.
Want we maakten wat mee...................

Oke, de start verliep uitstekend.
We waren met een flinke afvaardiging en dat geeft de burger moed.
Alhoewel: niet iedereen had echte zin.
Neem de zoon van Richtje.
Hij moest vroeg zijn bed uit van zijn moeder.
En dat beviel hem maar matig.

We fietsten richting Oterleek en dat is normaliter heel gemakkelijk.
Mits men de weg weet.
En natuurlijk reden we verkeerd!
Hoe dan ook: de eerste stempelpost werd gehaald maar koffie drinken mochten we niet.
Terwijl iedereen al op apegapen lag!!

Gelukkig bood meneer de chinees (Coen Lam) van restaurant Libelle in Hhw uitkomst.
Hij zette speciaal voor ons de koffiepot aan!!
Peter belde onze penningmeester, gooide, zonder overleg met zijn meefietsende bestuursleden,
 al zijn charme in de strijd en kreeg het voor elkaar dat Nelly de koffie betaalt.
Kijk, zo gaat dat dan.

Hierboven zie je Peter die hier nog een schone trui heeft.
Want het kan raar lopen, maar als je wat ouder wordt raak je toch de controle over sommige lichaamsfuncties kwijt.
Dan loopt de koffie zomaar in je nek in plaats van in je mond.

Godallemachtig, wat baalde die man!


Dat gebeurde allemaal bij de Gouden Engel, een prachtige nieuwopgebouwde molen aan het Kanaal in Koedijk.

Wil, die zich ontpopt had als ons administratief brein regelde de stempelkaarten en dus ook de koffiebonnen.

Als dank voor bewezen diensten mocht ze even meevaren in ons schuitjevarentheetjedrinken-gelegenheidsbootje.
Waarna ze ons op chocola trakteerde. Want ja, je moet wat over hebben voor je vriendschappen.

De koorleden met de minst zere billen bewonderden de molen ook van binnen
maar we moesten al gauw weer op de fiets.

Maar dat gebeurde pas toen de zoon van Richtje ons duidelijk had gemaakt dat je het als jonge man
wel dient te leren op een oude fiets, maar dat dat toch een lastig karwei is als het een fiets is met twee
lekke banden.

Waarna de jongeling uiteraard bij onze voorzitter op het matje moest komen voor een kort maar kernachtig mannen-onder-elkaar-onderhoud.

We togen weer op de fiets en kwamen een man tegen, niet Johnny met z'n rooie gitaar maar wel Ton met een rooie brommert!

Ton!!

Wij vrouwen vielen als een blok voor hem!

Maar ja, alleen Regina mocht achterop: gelukkig in de liefde en nu ook in het spel
want Ton won zijn rooie scooter met zijn deelname aan de Alkmaarse badeendjesrace.

Nee nee, we raakten niet jaloers maar een ieder van ons at z'n frustratie weg met een croissant of/en een krentenbol waarmee Tineke ons op stond te wachten.



Die Tien is van goud!!




Op de fiets weer!

De route was mooi en groen en naarmate de kilometertjes vorderden werd het steeds mooier weer.

We haalden de eindstreep en de Rabobank was tevreden. Wij ook.
Niet alleen was het enorm gezellig, was het onvoorstelbaar sportief van ons maar we hebben de kas maar mooi gespekt met 300 euri!!

Moe maar voldaan keerden we huiswaarts.
Waar Ton al op zijn Regina wachtte met de koffie.
Want ja, hij was het eerst thuis.
Hij was op de brommert!
JvdW

Dat ik overschakelde van mijn eigen  aloude vertrouwde energiemaatschappij naar een goedkopere vond ik, als ik eerlijk ben, op z'n zachtst gezegd gênant, ook al had ik de omschakeling zelf op mijn geweten.
Maar ik wou geen dief zijn van mijn eigen portemonnee en daarom schaarde ik me in een golf van verstandsverbijstering achter Frans Bauer die zich voor veel geld had laten in(lees om)kopen door de Eerste Nederlandse Energie Maatschappij.
Niet dat ik enig moment het idee had dat Frans verstand van zaken had in deze branche. Maar ja, dat meisje tegenover hem had dat misschien wel.
Inmiddels twijfel ik ook aan haar integriteit in deze. Maar dit terzijde.

Ze waren blij met me toen ik me aanmeldde.
Ze haalden me met gejuich binnen. Dat wil zeggen: er werd me een formulier toegestuurd dat ik moest invullen.
Nou is de redenering misschien voor anderen niet erg logisch, maar ik had onmiddellijk het gevoel dat ik weer meetelde in het spel dat leven heet.
Dat komt zo.
Mijn man is met pensioen.
Sinds een maand of wat.
Dat is niet erg.
Het betekent dat je op maandagochtend als het regent niet om half 8 uit je bed moet om naar je werk te gaan. Terwijl je aan het eind van de maand toch je salaris krijgt. Pardon: pensioen.
Hoe dan ook:  toen ik dat invulformulier onder mijn ogen kreeg wilde ik me laten gelden. Niets menselijks is mij vreemd.
Dus ik schreef naar waarheid achter het bevel naam: dr. en dan de voorletter van mijn man gevolgd door zijn achternaam.
Als een titel dan op geen enkele plek meer een garantie is voor status, dan maar zo.

Het duurde ruim een week voor de bevestiging op onze deurmat viel: vanaf de eerste van de volgende maand werd ons stroom getapt uit een ander vaatje, zo beloofde de folder ons vol overtuiging.
Alleen. Onze naam bleek niet te kloppen.
Welkom meneer D punt R punt H punt .................. stond er bij wijze van initialen.
Ik dacht: hùhhhh???
Wij heten toch alleen H?

Bij vragen mocht je bellen, zo stond er onder de brief.
En dat deed ik.
Bellen.
En wachten.
Al met al duurde het zeventien en een halve minuut voor ik aan de beurt was.
De vriendelijke telefoniste noemde haar naam en vroeg waarmee ze me van dienst kon zijn.
Wel, zo begon ik. Onze naam staat verkeerd boven de brief die we hebben gekregen. We heten geen D.R.H., we heten alleen H.
Hoezo? beantwoordde de juffrouw mijn vraag met een tegenvraag.
En als ik ergens een hekel aan heb, dan is het aan vragen als antwoord op een vraag.
Hoezo? kaats ik terug. Er valt niets uit te leggen. We heten alleen H.
Aha, zegt ze. U heet H.
Ja, zeg ik. Ook geen A.H. Het is alleen maar een H.

De stilte die volgt is enorm.
Ze moet er over nadenken.
Dus er moet nog een A voor?
Nee nee, roep ik. Geen A, maar ook geen D en ook geen R.
Tenzij u er een hoofdletter D en een kleine letter r van wilt maken.
Die D en die r staan voor een doktorstitel.
Mijn man is gepromoveerd.

De verbijstering aan de andere kant van de lijn moet groot zijn want er is opnieuw niets anders hoor- en voelbaar dan stilte.
Ik snap dat ik niet word begrepen en in een fractie van een seconde dringt het onomkeerbare feit tot mij door dat ik ook nooit begrepen zal worden.
Niet door deze telefoniste.
Als u die letters schrapt, dan laat u die H staan en dan is er verder niets aan de hand, improviseer ik mijn versgebakken nieuwe inzicht.
Maar dat gaat haar te vlug.
Wat is het nu dat u wil?

Ik zie mezelf in gedachten al aanschuiven bij Annette Hertzberg van Radar.
Hoe vaak heeft u het geprobeerd om uw zaak duidelijk te maken?

Laar maar, zeg ik uiteindelijk.
De moed opgeven kost me moeite maar als je voor een onveranderbaar feit wordt geplaatst, zit er niks anders op.
Ik zal kijken wat ik voor u kan doen, zegt de stem die deze regel vast op een blaadje voor zich heeft liggen.
Een kwestie van zeggen dat de Klant Koning is.
Altijd!

Ik wacht nu op de eerste afrekening die komen gaat.
Als de juiste naam er niet boven staat zal hij voor een ander bedoeld zijn.
En dan stuur ik hem terug.
Wie was dat ook alweer die zei dat elk probleem een uitdaging is?